ALLAH-Ü TEÂLÂ KIYAMET GÜNÜNDE ŞÖYLE BUYURUR

Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdu:

“ ALLAH Teâlâ kıyâmet gününde şöyle buyurur:
–”Ey âdemoğlu! Hastalandım, beni ziyaret etmedin”. Âdemoğlu:
– Sen âlemlerin Rabbi iken ben seni nasıl ziyaret edebilirdim? der. 

ALLAH Teâlâ:
– “Falan kulum hastalandı, ziyaretine gitmedin. Onu ziyaret etseydin, beni onun yanında bulurdun. Bunu bilmiyor musun? Ey Âdemoğlu! Beni doyurmanı istedim, doyurmadın” buyurur. Âdemoğlu:
– Sen âlemlerin Rabbi iken ben seni nasıl doyurabilirdim? der. 

ALLAH Teâlâ:
– “Falan kulum senden yiyecek istedi, vermedin. Eğer ona yiyecek verseydin, verdiğini benim katımda mutlaka bulacağını bilmez misin? Ey Âdem oğlu! Senden su istedim, vermedin” buyurur. Âdemoğlu:
– Ey Rabbim! Sen âlemlerin Rabbi iken ben sana nasıl su verebilirdim? der. 

ALLAH Teâlâ:
– “Falan kulum senden su istedi, vermedin. Eğer ona istediğini verseydin, verdiğinin sevâbını katımda bulurdun. Bunu bilmez misin?” buyurur.

Hadis-i Şerif [Müslim, Birr 43.]
Rivayet Eden: Ebû Hüreyre radıyallahu anh

BUGÜN CUMA. DÜNYADAN ÜMİDİNİ KES. SONSUZUN PINARINA YAPIŞTIR DUDAĞINI.

Bugün CUMA

Yürüyorsun..

Telaşların omuzlarında..

Çalışıyorsun, umutların köşe başlarında..

Yaşıyorsun özlemlerin yarınların ardında..

Gülüyorsun mutlulukların var-yok arası gidip gelmelerde..

An'ın bıçak sırtında nefes alıp veriyorsun..

Aldığın nefes kadar umutlusun,verdiğin kadar huzurlusun..

Sürekli ve kalıcı sanıyorsun kendini..

Oysa bedenini bir andan başka bir ana taşıyamıyorsun..

Sonraların sonrasında hayallerin..

İki dudağının arasında hayatın..Alıp verdiğin nefes kadar varsın..

Nefesin ha bitti ha bitecek..

Varlığını çoğaltıyorsun kendince..Biriktiriyorsun elinde olanlar bitti bitecek..

Kızgın bir kor gibi avucunda kaygıların..

Şehrin girdaplarında bir varsın bir yoksun..

Umut ile umutsuzluk arasında dolanıyorsun..

Kaldırımların sana söyleyeceği yok..Kapılar bir yerlere açılmıyor..

Meydanlar sesine ses katmıyor..

Sokaklar kalbine çıkmıyor..

Aynalarda yüzün eskimiş,ağlıyor..

Bilmeden benliğini sivriltmişsin..Farkında değilsin umutlarının hepsini cılız nabzına taşımışsın..

Sesin çöle düşüyor,sözün boşlukta kalıyor..Huzurdan azalıyorsun her an hüsranın büyüyor..

Bugün cuma..

Varlığın bayramı bugün...Seni var edenin seni severek var kıldığını haykırıkıyor ezanlar..

Seni sevenlerin ve sevdiklerinin arasına katan Rabbinin, varlığını sadece varlığını, hiç bir şeye sahip olmasanda, hiç bir albenili görüntüye sığınmasanda, hiç koşulsuz kabul ettiğinin habercisi ezanlar..

Dur şimdi..Şimdi dur..Kendini kırılgan aynalarda çoğaltmaya çalışan bencilliğini sustur..

Seni boş sevdaların yokuşuna süren hırsını sakinşleştir..

Gürültüyü kes; Secdenin sükunetine at özlemlerini..

Kıskanıpta seni güya iyiliğin için bin bir cezbeyle dünyanın kuyusuna atmak isteyen, atıpta ardından kanlı gömleğine bakarak yalan yere ağlayacak sahte kardeşlerinden uzağa at kalbini ve kalıbını..

Bugün cuma..
Dünyadan ümidini kes..
Sonsuzun pınarına yapıştır dudağını..

Senai DEMİRCİ